Pustynia Tatarów - Dino Buzzati

 Arcydzieło egzystencjalnej prozy (w oryginale Il deserto dei Tartari) autorstwa Dino Buzzatiego – wybitnego włoskiego pisarza, dziennikarza i malarza. Powieść jest powszechnie uznawana za jeden z najważniejszych utworów XX-wiecznej literatury światowej, często zestawiany z dziełami Franza Kafki czy Alberta Camusa, i została zekranizowana w 1976 roku przez Valerio Zurliniego.

Młody podporucznik Giovanni Drogo otrzymuje swój pierwszy przydział wojskowy w odległej, odciętej od świata Twierdzy Bastiani. Forteca ta leży na granicy państwa, wpatrzona w bezkresne, puste przestrzeń północnej pustyni – tzw. Pustynię Tatarów. Zgodnie z legendami to właśnie stamtąd ma nadejść potężny wróg, a obrona twierdzy przyniesie stacjonującym tam żołnierzom nieśmiertelną sławę i heroiczne przeznaczenie.

Drogo planuje spędzić w odosobnionej placówce tylko kilka miesięcy, by szybko wrócić do tętniącego życiem miasta. Miejsce to ma jednak w sobie hipnotyzującą, złudną siłę. Mimo dojmującej rutyny, monotonii i upływających lat, bohater – podobnie jak inni oficerowie – ulega magii oczekiwania na „wielką bitwę”, która nadadzą sens całemu jego życiu. W ten sposób mijają dekady, a drobne odwlekanie powrotu przemienia się w tragiczne, niedostrzegalne prześlizgnięcie się całej młodości i dorosłości przez palce.