Ślepa sowa - Sadegh Hedajat

 Najwybitniejsza, absolutnie legendarna i jednocześnie najbardziej przerażająca powieść w historii nowoczesnej literatury irańskiej. Sadegh Hedajat, uznawany za ojca współczesnej prozy perskiej, stworzył dzieło niezwykle gęste, duszne i uwikłane w mroczny egzystencjalizm, stanowiące wypadkową wpływu dzieł Edgara Allana Poego, Franza Kafki oraz tradycji perskiego mistycyzmu.

Głównym bohaterem i narratorem jest samotny, odizolowany od świata malarz piórników z szarego, sennego miasta Rayy. Jego życie upływa na mechanicznym powtarzaniu jednego tekstu artystycznego – malowaniu na piórnikach tej samej sceny: pochylonego starca pod drzewem cyprysowym oraz pięknej, tajemniczej dziewczyny podającej mu kwiat czarnego powoju. Pewnego dnia bohater dostrzega tę kobietę w realnym świecie przez szczelinę w ścianie. Gdy dziewczyna nagle zjawia się w jego pokoju i umiera na jego łóżku, bohater ćwiartuje jej ciało, chowa do walizki i wywozi za miasto z pomocą tajemniczego powoźnika.

Od tego momentu narrative zapada się w bezczas, koszmar i halucynację. Historia powtarza się w drugiej części książki, ale w zniekształconej, surowej, wręcz obrzydliwej odsłonie codzienności, gdzie bohater zmagający się z uzależnieniem od opium, chorobą i obłędem próbuje zrozumieć swoją relację z żoną (zwaną „Dziwką”), teściem i otaczającym go tłumem bezimiennych, bezdusznych ludzi („zjadaczy gruzu”).