Hyperion - Dan Simmons

 To jedno z absolutnych arcydzieł gatunku science fiction – nagrodzona nagrodami Hugo i Locusa monumentalna powieść Dan Simmonsa, stanowiąca otwierający tom kultowego cyklu Kanthos Hyperiona. Simmons dokonał w niej niezwykłej rzeczy: ubrał klasyczną strukturę Opowieści kanterberyjskich Geoffreya Chaucera w szaty rozmachu space opery i twardego SF.

W obliczu nieuchronnej, niszczycielskiej wojny między Hegemonią Człowieka a buntuwczymi Wygnańcami (Intruzami) oraz wobec tajemniczych działań Sztucznych Inteligencji (TechnoCore), na odległą i pełną zagadek planetę Hyperion wyrusza ostatnia pielgrzymka. Siedmioro pielgrzymów podąża do Grobowców Czasu – tajemniczych budowli poruszających się wstecz w czasie, osłoniętych przez Dzierzbę (Shrike): mityczną, przerażającą istotę zrobioną ze stali, ostrzy i cieni, czconą jako Pan Bólu.

Zgodnie z zasadą, Dzierzba wysłucha prośby tylko jednego z pielgrzymów, a pozostałych złoży w ofierze na swoim Świecącym Drzewie Cierni. Podczas podróży bohaterowie postanawiają opowiedzieć sobie swoje własne historie, by zrozumieć, co naprawdę łączy ich z tą tajemniczą planetą:

Kapłan (Lenar Hoyt): opowiada poruszającą, groźną historię o misji w dżungli i mistycznym pasożycie dającym nieśmiertelność za cenę utraty człowieczeństwa;

Żołnierz (Fedmahn Kassad): wspomina wirtualne symulacje bitew i erotyczno-krwawą więź z tajemniczą kobietą-widmem;

Poeta (Martin Silenus): przedstawia historię swojego upadku, poszukiwania utraconej muzy i narodzin swojej epickiej poezji w cieniu masakry;

Uczony (Sol Weintraub): dzieli się heartbreaking historią córki Rachel, która w Grobowcach Czasu dotknięta została „chorobą Merlina” i odrasta wstecz – z każdym dniem staje się młodsi;

Detektyw (Brawne Lamia): przedstawia historię w stylu cyberpunkowego noir o śledztwie w sprawie morderstwa cybryda i spisku TechnoCore;

Kapitan (Het Masteen): reprezentuje Zakon Drzewa i niesie ze sobą tajemniczą misję (której finał poznajemy w kolejnej części).

Fascynująca głębia filozoficzna i literacka: Simmons pełnymi garściami czerpie z poezji Johna Keatsa, filozofii Pierre'a Teilharda de Chardina czy rozważań nad naturą Boga, czasu, cierpienia i sztucznej inteligencji. To proza niesamowicie erudycyjna, a zarazem przystępna i emocjonalna.