Blade Runner - Philip K. Dick

 Fundament literatury science fiction, który w oryginale nosi kultowy tytuł Czy androidy śnią o elektrycznych owcach? (w Polsce wydawany również pod filmowym tytułem Blade Runner).

Przenosimy się do postapokaliptycznego, ponurego San Francisco, zniszczonego przez wojnę nuklearną. Ziemia jest pokryta radioaktywnym opadem, większość zwierząt wyginęła, a posiadanie prawdziwego, żywego stworzenia to najwyższy wyznacznik statusu społecznego. Kto mógł, wyemigrował do kolonii pozaziemskich.

Głównym bohaterem jest Rick Deckard, zmęczony życiem łowca nagród. Jego zadaniem jest wytropienie i „wycofanie” (czyli likwidacja) sześciu niezwykle zaawansowanych androidów nowej generacji Nexus-6, które uciekły z kolonii na Marsie i nielegalnie ukrywają się na Ziemi, próbując wtopić się w ludzkie społeczeństwo.

Głębsza i inna niż kultowy film: Choć film Ridleya Scotta to arcydzieło kina, książka Dicka oferuje zupełnie inne, znacznie bardziej filozoficzne wątki. Tylko w powieści znajdziesz motyw merceryzmu – dziwnej, technologicznej religii opartej na empatii, oraz obsesyjną potrzebę posiadania zwierząt (sam Deckard opiekuje się sztuczną, elektryczną owcą, marząc o kupnie prawdziwej).

Genialne pytanie o istotę człowieczeństwa: Dick mistrzowsko zaciera granicę między człowiekiem a maszyną. Nowe androidy są tak doskonałe, że jedynym sposobem na ich wykrycie jest skomplikowany test psychologiczny Voigta-Kampffa, mierzący empatię. W trakcie śledztwa Deckard zaczyna zadawać sobie przerażające pytanie: czy istoty, które tak rozpaczliwie walczą o wolność i własne życie, na pewno są tylko bezdusznymi maszynami? I czym właściwie różni się on – chłodny egzekutor – od humanoidalnych robotów?